Uzmanlarımız

DBE Davranış Bilimleri Enstitüsü( Kimdir? )
Ruh Sağlığı

Helikopter Anne Babalar

 
Ayşe ise tüm sorumluluğu almaya hazır olduğunu ama anne-babasının hep endişeli tavırlarının kendine olan güveni azalttığını söylüyordu. Ayşe kendini daha çok ifade etmeye başlamıştı. Herkes yerini ve pozisyonu tekrar gözden geçiriyordu. Tercihlerini bir daha gözden geçiren Ayşe daha önce okumak isteği bölümde değil de başka bir bölüm istediğini ama annesini kırmamak için olur dediğini kendiside kabul etti. Annesi ise Ayşe’nin kararsız halinden rahatsızlık duyduğundan kızının kendi deneyimlerinden fayda görmesi için yardım etmiş olabileceğini aslında yapmak istediğinin bu olmadığını ekledi. 
Annesi artık Ayşe’ye ne yapması gerektiğini hatırlatmıyordu. Buna rağmen Ayşe’nin başarısında gözle görülür bir artma vardı. Birbirlerine isteklerini dile getiriyorlar ve kendilerine neyin iyi geleceği konusundaysa devamlı geri bildirimde bulunuyorlardı. 
 
“Bize çok benzer olayların yaşandığını anladığımda kendi adıma bir parça rahatladığımı söyleyebilirim.” diyor Oral Çalışlar. Peki siz rahatladınız mı? Çocuklarımız için yaptığımız şeylerin onların kişisel değişim, gelişim, farklılaşmaları, ayakta durabilme (olumsuz durumlarla baş edebilme), yalnız kalabilme, becerilerini geliştirebilme, farkındalıklarını arttırma ve yanlışı deneyimleyip buradan kendilerine başka çözümler üretebilmelerine yardımcı oluyor mudur? Bütün bunların sonunda çıkabilecek en kötü anlam da herhalde çocuklarımızı tamamen kendi gelişmelerine terkedip, başı boş bırakmak, “ne halin varsa gör” demek olacaktır ki bu yazının amacına ters düşen bir yere götürür bizleri. 
 
Helikoptersiz günler… 
 
Dr. Psikiyatr Yunus Emre Aydın  
 
Kaynak 
  • Oral ÇALIŞLAR 15.09.2008 tarihli Radikal Gazetesi yazısı 
  • http://en.wikipedia.org/wiki/Helicopter_Parents 
  • Yardımları için Psikolog Merve Can’a teşekkür.


123

Yorum Ekle

Web Tasarım Data1        

İsim Bankası

Reklam Verin

Tatlı Sözlük