Hoşgeldiniz (Küçükİnsan için belirlediğiniz kullanıcı adı-mail adresi ve şifrenizle giriş yapabilirsiniz) Arama | Aktif Konular | Giriş

Yeni Konu Cevapla
Çalışan annelerde suçluluk duygusu
Rahşan Atasoy Offline
#1 Gönderildi : 20 Ağustos 2010 Cuma 11:58:00(UTC)

Sıralama: Member

Gruplar: Registered
[Joined]: 19.8.2010(UTC)
Mesajlar: 14
[Points]: 42

0 Kere Teşekkür Etti.
2 Mesajına Toplam 5 Kere Teşekkür Edildi.
Dozu değişmekle birlikte hemen her çalışan annenin yaşadığı bir duygudur suçluluk. Bu duyguyu hafifletmek için şöyle düşünebilirsiniz;

Çalışmak zorundayım (çocuğum için para kazanmam gerekiyor)
Çalışmayı seviyorum (çocuğum mutlu bir anneyi hakediyor)
Çalışan annelerin çoğu (ekonomik zorunluluklar nedeniyle doğumdan sonra işe başlayanlar dışında) çocuk sahibi olmadan önce de, çalışan kadınlardır. Önceden çalışma hayatı olan, üretken bir kadının uzun süre evde oturması, mesleki kaygılar, sosyal ve duygusal tatminsizlikler doğurur. Oysa her çocuk mutlu, üretken, kendisiyle barışık bir anneyi, kendisi için işini terk etmiş, saçını süpürge etmiş bir anneye tercih eder. Unutmayın ki çocuğunuz sizin aynanızdır; siz mutluysanız o da mutlu olur, siz kaygılıysanız o da kaygılıdır, siz hayatla hep kavga ederseniz o da kavga eder.

İşlerinizi planlı yaparak, hiçbir şey için çocuğunuza ayırdığınız zamandan çalmayarak ve bu zamanı en verimli şekilde değerlendirerek suçluluk duygusundan kurtulmaya çalışın. Hafta sonu onunla başbaşa yapacağınız bir doğa gezisi, haftanın 5 günü sabahtan akşama kadar onunla birlikte olup hiçbir şey paylaşmamaktan çok daha iyidir. Çocuğunuzla birlikte olduğunuz süre değil, bu süreyi nasıl değerlendirdiğiniz önemlidir. Bu sürenin azlığına ya da çokluğuna değil, çocuğunuzla kurduğunuz ilişkinin kalitesine ve bunu geliştirmeye odaklanmaya çalışın.

Suçluluk duygusundan kurtulmaya çalışırken pratikte sizi zorlayan durumlarla karşılaşırsınız, bunların üzerinde çok fazla durmamaya gayret edin. Örneğin; çocuğunuzu kreşe veya bakıcı annesine bırakıp işe giderken ilk zamanlar arkanızdan bir süre ağlayacaktır, bu çok doğaldır. Çocuğunuz bazen size bir yabancı gibi davranacaktır, babaannesine daha düşkün olacaktır veya bakıcı annesine "anne" diyecektir. Bunlar kuşkusuz her anneyi üzer ve suçluluk duygusunu artırır. Bu gibi durumları çocuğunuza bakan kişiye atfetmemeye çalışın, hatta çocuğunuz kendisine bakan kişiyi bu kadar sevdiği için sevinin. Bu durumları çocuğunuzun size verdiği bir mesaj olarak da algılayabilirsiniz; onunla daha çok birlikte olun ve oynayın.


Unutmayın,çalışan bir annenin çocuğu olmak hayatta insana kaybettirdiklerinden çok daha fazla şey kazandırır.

Sponsor  
 
Seda Eyüpoğlu Offline
#2 Gönderildi : 23 Ağustos 2010 Pazartesi 12:46:00(UTC)

Sıralama: Newbie

Gruplar: Registered
[Joined]: 5.8.2009(UTC)
Mesajlar: 4
[Points]: 12

0 Kere Teşekkür Etti.
0 Mesajına Toplam 0 Kere Teşekkür Edildi.
Bende 14 aylık oğlumu 1 aylık ken bakıcıya bıraktım 8 aylık ken Kreşe başladı ve halen kreşe gitmekte.
Ben şuan ki görünürde çalışmamın eksiklik değil fazlaca artı kattığına inanıyorum çünkü benim kuzum 10,5 aylık ken yürüdü, yaşıtları ile oldukça sosyal oyun oynamayı kendi kendine uyumayı biliyor ve herşeyden önce düzenli bir hayatımız var.
İstisnasız Sabah 7:30 da kalkış akşam 22:30 da yatış hiç bizi üzmüyor.
Hatta ben 8 ay boyunca sadece anne sütü ile besledim evet işyerinde günde 3 kere kuzuma süt sağdım çok şükür bu güne kadar da ciddi bir hastalık atlatmadık.41 kere maşallah.
Yani bence tüm iş beyinde bitiyor.Benim çalışmam lazım evde olmamın ona veya bana hiç faydası yok.
Hatta hafta sonları evde sıkılıyoruz bile parka gidiyoruz.O yüzden şahsım adına hiç suçluluk duymuyorum.
ÇİĞDEM SUZKESEN Offline
#3 Gönderildi : 14 Ekim 2010 Perşembe 12:45:00(UTC)

Sıralama: Newbie

Gruplar: Registered
[Joined]: 12.10.2010(UTC)
Mesajlar: 4
[Points]: 12

1 Kere Teşekkür Etti.
0 Mesajına Toplam 0 Kere Teşekkür Edildi.
slm,
evet çok güzel özetlemişsiniz. bende kızım 4,5 aylıktı daha öncedende çalıştığım yere geri döndüm Annem ve K.validem sağolsunlar kızıma baktılar gözüm arkada değildi kızım emin ellerde biliyorum ve huzur içinde çalışıyorum :) şuan kızım 17 aylık bende hiç pişmanlık duymadım çünkü kızımın geleceği için çalışmak zorundaydım kızımla hafta sonları ve her akşam geçirdiğim dolu dolu keyifli saatler bana huzur veriyor onun mutlu olduğunu görünce benim mutluluğum bin kat artıyor.
Ben çok şanslı bir anneyim sanırım kızım beni çalıştığım için hiç cezalandırmadı akşam eve gittiğimde boynuma sarılması Anne demesi benim bütün yorgunluğumu stresimi alıyor ve bu beni pişman etmiyor. ve bende kendi adıma hiç suçluluk duymuyorum
Gülsen Özdemir Offline
#4 Gönderildi : 5 Şubat 2011 Cumartesi 11:12:00(UTC)

Sıralama: Newbie

Gruplar: Registered
[Joined]: 5.2.2011(UTC)
Mesajlar: 2
[Points]: 6

1 Kere Teşekkür Etti.
0 Mesajına Toplam 0 Kere Teşekkür Edildi.
bende ilk oğlumu 1 aylıkken anneme bıraktım sağolsun 2 yaşına kadar baktı çok güzel bir şekilde
ikinci oğlum olduğunda 3 ay evdeydim doğum iznimi sonuna kadar kullandım
iki oğlumla vakit geçirmek çok güzeldi ama artık çalışmam gerekiyordu
bende hiç suçluluk duymadan çalışıyorum
çünkü bütün ihtiyaçlarını karşılayabiliyorum maddi manevi
evde bakıcıları var
annem de geliyor arasıra
şimdilik iyiler
inşallah hep böyle olurlar
Hızlı Cevapla Hızlı Cevabı Göster
Bu konudaki kullanıcılar
Misafir
Yeni Konu Cevapla
Forumu Atla  
Bu foruma yeni bir konu gönderebilirsiniz
Bu forumdaki konulara cevap yazabilirsiniz.
Bu forumdaki postalarınızı silebilirsiniz.
[You can edit your posts in this forum.]
Bu forumda anketler yaratamazsınız.
Bu forumdaki anketlere oy verebilirisiniz.